De mooiste foto”s van ER 2000-2008 komen op onze site voorbij. Binnenkort beginnen we aan een terugblik .

Helemaal nieuw is het concept natuurlijk niet. IJsvariant 71 Graden Noord is ook al met BN’ers, net als geestverwant Wie Is de Mol. RTL 5 komt dit jaar bovendien met een BN’er-aflevering van Wipeout.

Toch vraag je je af waar het voor nodig is. Het laatste seizoen behaalde in Nederland extreem goede kijkcijfers en de formule lijkt nog lang niet uitgewerkt. Mogelijk komt het initiatief vanuit België, waar de laatste serie juist minder dan verwacht presteerde.

Met dank aan Herman Roggeveen, Zappen.blog.nl. VIP-versie Expeditie Robinson in de maak, woensdag 3 februari 2010 om 16:03, Bron.

Je bent de laatste jaren het “gezicht” van de “realityshows” geworden op Net 5, denk je dat je daar nog vanaf komt? Ik denk niet dat dat zo moeilijk wordt. Presentatie is veel minder belangrijk in ER en PE dan in andere programma’s die meer draaien om de presentator als personality, dus ik denk niet dat dat zal beklijven.

Is er nog een programma wat je heel graag zou willen maken/presenteren?
Ik zou graag een programma willen maken dat op een wetenschappelijke manier naar paranormale fenomenen kijkt en koken heeft ook mijn passie. Voor de rest sta ik altijd open voor een goed format.

Wat is zwaarder om te doen, ER of PE? En dan zowel als deelnemer als presentator.
Voor presentatoren is PE moeilijker vanwege het vele reizen en de vele last-minute beslissingen die invloed hebben op de presentatie. Voor deelnemers lijkt ER mij zwaarder, en dan vooral vanwege de enorme psychisch/sociale druk. In PE ben je met zijn tweeën, dat scheelt ook.

Wat vind je van de vergelijkingen tussen ER en de Bauers voor het Gouden Beeld en de televizierring? Heeft ER terecht het gouden beeld gewonnen en de Bauers terecht de televizierring?
Ik denk van wel, ER is een productioneel en inhoudelijk een groot ingewikkeld programma. De vakjury van het Gouden Beeld zag en waardeerde dat. De Bauers net als Frans Bauer is van het volk en dus is het logisch dat hij de publieksprijs wint.

In Expeditie Robinson zijn de maatregelen die worden genomen en met name sommige “verrassingen” best wel sadistisch. Zijn er momenten geweest waarover je denkt dat je te ver bent gegaan in Expeditie Robinson?
Nee.

De proeven zien er altijd heel ingewikkeld uit. Allemaal moeilijke palen, wiebelbruggen, stellages en nog meer. Wie bedenkt die dingen, hoe worden ze gebouwd en kost dat niet ontzettend veel tijd (en geld)?
De proeven worden vier maanden van tevoren bedacht en bepaald. ER wordt inmiddels in veel landen geproduceerd en we ‘inspireren’ elkaar regelmatig. Twee maanden van tevoren gaat een team Zweedse en Maleisische timmermannen (20 man) aan de slag om de verschillende stellages te bouwen. Zelfs tijdens de produktie worden er nog proeven gebouwd en veranderd. En nee, dat is niet goedkoop!

Welke kandidaten zijn je het beste bijgebleven en waarom?
Dezelfde kandidaten die de meeste kijkers zouden noemen: Figuren als Melvin, Eva, Richard, Jennifer, Nolleke, Bjorn, Robin, Klaar. Sterke, kleurrijke figuren die al tijdens de selecties extra opvielen. Ze waren ook een ‘open boek’; ze maakten ons deelgenoot van hun diepste gevoelens en gedachtes, vaak zonder stil te staan bij het effect van hun uitspraken op de kijkers. Voor ons programmamakers natuurlijk uiterst dankbaar.

Dit jaar zijn er (te) veel kandidaten vrijwillig opgestapt. Probeer je dit als programmamaker tegen te gaan, omdat het voor de kijkers toch minder interessant en leuk is dan wegstemmen?
We willen nooit dat iemand opgeeft en we proberen deelnemers soms ook achter de schermen te motiveren om te blijven als we denken dat hun ‘dip’ van tijdelijke aard is. Feit blijft dat je nooit weet hoe iemand op het eiland en het spel gaat reageren ; een spel dat elk jaar zwaarder en moeilijker wordt. Vervelende is dat als je alleen voor de keiharde surivors gaat, je een veel minder gevarieerde cast aan deelnemers zult hebben. Die onvoorspelbaarheid maakt het natuurlijk ook spannend.

Hoe verklaar je het dat er dit jaar zoveel kandidaten het hebben opgegeven? Was de expeditie lichamelijk danwel geestelijk zo zwaar, of waren de kandidaten gewoon niet sterk genoeg?
Allebei een beetje. Denk dat we de hardheid van het sociale spel (onverwachte opdrachten, extra stemmen) misschien een beetje hebben onderschat. Voor de rest zie vorige antwoord.

Heb je wel eens medelijden met kandidaten als je ziet dat ze echt in de put zitten door iets of duidelijk ziek zijn, maar (nog) niet willen opgeven? Of heb je zoiets van: “Eigen schuld, je geeft je zelf voor zoiets op”
Tuurlijk is er af en toe medelijden. Voorbeeld: Drie jaar geleden wilde Jennifer per se doorgaan. Ze had een verstoorde stoelgang en lag kermend van de pijn bij onze dokter maar wilde per se niet opgeven. Ik heb haar tegen haar zin in uit de expeditie gehaald. Zoiets gaat ook mij niet in de koude kleren zitten.

Is het verstekelingeneiland in het leven geroepen om de spraakmakende kandidaten (die vaak te snel worden weggestemd) langer in beeld te houden?
Dat is een van de redenen. Een derde kamp betekent ook simpelweg meer variatie en meer televisie.

Je collega Roos heeft wel eens laten weten met sommige deelnemers een band te voelen. Heb jij dit ook?
Ik empathiseer vaak sterk met de deelnemers, dat hoort ook bij mijn rol als presentator en programmamanager, maar een echte band, dat vind ik te ver gaan. De band die wij met de deelnemers hebben valt in het niet bij hun band onderling – en zo hoort het ook.

Hoe verklaar je dat er nooit romances zijn ontstaan tijdens de expeditie (of hadden Ilona en Karen wel een relatie, vorig jaar?)
Als je geen eten hebt verdwijnt heel snel de behoefte aan seks. Er is wel veel fysieke intimiteit op het eiland, maar meer op knuffelniveau. Je hebt het dan ook eerder over dikke maatjes dan over koppels. Na de expeditie zijn er wel een aantal relaties ontstaan, ook tussen deelnemers uit verschillende jaargangen. Dat is vooral dankzij de gedeelde ervaring. En nee, ik ga geen namen noemen!

Welke karaktertrek moet een deelnemer absoluut hebben om aan de programma’s deel te mogen nemen?
Een zekere mate van zelfkennis – op een abstracte manier over jezelf kunnen nadenken. Die zelfbespiegeling is noodzakelijk om je te handhaven in een groep en om je gedachtes over te brengen aan de kijker.

Hoe gaat het hele proces met camera- en geluidsmensen op dat eiland in zijn werk? Hoeveel cameramensen hebben jullie bij je?
Een roulerend team van vijf verslaggevers, geluid- en cameramensen voor op het eiland bij de deelnemers en 10 vaste cameraploegen voor de ‘grote’ opnames (landing, proeven, eilandraad).

Spelen jullie met spellen, eilandraden, samensmeltingen enzo vaak in op de recente gebeurtenissen op het eiland? Ik had bijvoorbeeld het idee dat dit jaar de samensmelting veel sneller was dan normaal, omdat het oude kamp België te weinig voedsel meer had.
Het klopt dat we veel inspelen op actuele gebeurtenissen op het eiland. We hebben dit jaar de samensmelting vervroegd omdat ik tot de conclusie kwam dat het NL/B thema was uitgespeeld en we niet nog een aflevering wilde wachten totdat de expeditie ‘individueel’ werd.

Heb je eigenlijk wel iets te doen tussen de eilandraden en de spellen in? Of heb je daar een vakantie met wat onderbrekingen. En waar slapen jij Roos en de crew tijdens Expeditie Robinson, in een luxe hotel op een ander eiland?
Was het maar zo! Nee hoor, ER maken is een ziekte die je twee maanden lang 24/7 bezighoudt. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat vergaderen, proeven bespreken en testen, etc etc. En met die enorme luxe valt het ook wel mee. Roos en ik hebben een klein huisje met een pisstraaltje warm water, een ijskast en airco – wel met uitzicht op zee en met palmbomen tussen de huisjes. That’s it.

Voor het programma ben je erg afhankelijk van het productiebedrijf dat voor de verschillende landen het programma maakt. Levert dat veel beperkingen op en wat zou je in een andere constructie anders doen?
Na vijf jaar kunnen we inmiddels lezen en schrijven met zowel het Belgische productiehuis Kanakna als met het Zweedse Strix, dat de overkoepelende produktie regelt. Omdat je tegelijkertijd met meerdere landen ER filmt (dit jaar Noorwegen en Denemarken) dien je rekening te houden met elkaar, maar die afspraken worden ver van tevoren gemaakt. In de praktijk hebben we, zeker dit jaar, precies datgene kunnen doen wat we van te voren hadden bedacht. Dus met die beperkingen valt het wel mee.

Je vrouw is bevallen zonder dat jij daarbij aanwezig was; hoe voel je je daarbij? Hoe combineer je je lange afwezigheid met je gezin?
Dat was vreselijk. Onze dochter is zes weken te vroeg geboren, anders had ik het wel gered. De dag na de bevalling ben ik naar Nederland gegaan (een reis van 24 uur). Na vijf dagen weer terug op het eiland. Mede hierdoor heb ik besloten om minder vaak op reis te gaan. Zo heb ik de presentatie van Peking Express overgedragen aan iemand anders (zal begin volgend jaar bekend worden gemaakt) zodat ik wat meer van mijn gezin kan genieten.

Wordt Robinson: Allstars het laatste programma in de Robinson reeks of zijn er al plannen voor een ER6?
Er zijn nog geen plannen voor een ER na de Allstars. In een commerciele wereld ben je zo goed als je laatste seizoen. De Allstars betekent wel het slot van het eerste hoofdstuk ER. We zijn daarom ook al druk bezig met een nieuwe lokatie, varierend van Mozambique, Brazilie, Thailand… Enfin, jullie zullen het wel merken!

Kende je FOK! al voor dit interview? Zo ja, heb je ooit de Expeditie Robinson topics gelezen?
Ik bezoek al sinds het eerste seizoen regelmatig de verschillende fora om te kijken hoe het programma door de kijker wordt beleefd, af en toe waag ik me zelfs aan een post alhoewel ik dat wel een beetje eng vind! Als programmamaker heb je tegenwoordig twee vormen van feedback: de kijkcijfers uiteraard, maar ook de fora geven een heel direkte weergave van hoe de uitzending van minuut tot minuut wordt beleefd. Dus om een uur of 1 zondagnacht surf ik vaak langs bij Fokforum. Moet regelmatig lachen, met name om de Expeditie Robinson 2004 Fakepics
Dank je wel, Ernst-Paul.

bron: FOK

Ernst-Paul Hasselbach (37) is presentator en eindredacteur van het polulaire  Expeditie Robinson op Net 5. dat hij voor dit programma lang van huis is, vindt hij geen probleem. “Als ik het ergens naar mijn zin heb, kan ik er best een paar maanden wonen”

“Mijn vader werkte als landbouwkundig ingenieur voor de Nederlandse regering. Hij werd op projectbasis uitgezonden naar het buitenland. We hebben gewoond in Suriname, Indonesië, Kenia, Nederland, Amerika en Canada. Voor mijn broer, zus en mij betekende dat: internationale kostscholen. Geen pretje, want daar heerste een nogal streng regime. Bovendien moest ik elke keer weer nieuwe vriendjes maken. Daardoor was ik al vrij jong op mijzelf aangewezen; ik was immers de enige constante factor in een veranderende omgeving. Hoewel ik op mijzelf was, was ons gezin heel hecht, want je hebt in feite alleen elkaar.” �
Achteraf was wonen in het buitenland een rijke ervaring. “Dankzij de vele verhuizingen pas ik me snel aan in een vreemde omgeving. Verder houd ik van reizen en vind ik het fijn nieuwe ervaringen op te doen. Als ik het in een land naar het zin heb, krijg ik al snel het gevoel dat ik er best een paar maanden kan wonen. Toch kan niemand het zich écht voorstellen hoe het is om als kind van hot naar haar te reizen.. Ik kan het er alleen maar over hebben met mensen die er zelf zijn geweest. Sommige verhalen geloven mensen ook niet. Bijvoorbeeld dat in Kenia nog scholen bestaan waar lijsstraffen worden uitgevoerd. Ik zat zelf op zo’n school en dan hoorde je eem kind janken omdat hij er van langs kreeg van de meester. Ik moest ook een keer bij die vent komen. Deed-ie z’n la open en liet me een zweep, een stok en nog wat martelwerktuigen zien. Hij zei dat als ik de volgende keer niet luisterde, ik er ook van langs zou krijgen. De sadist….”

Geestelijke ontwikkeling
Om elke keer weer in een nieuwe groep te worden opgenomen, moest Ernst-Paul zich steeds opnieuw bewijzen. Hierbij vormde sport vaak het redmiddel. “Sport is universeel. Als je daar goed in bent, dan wordt je sneller geaccepteerd door je leeftijdgenoten. Mijn hele familie is fanatiek in sport. Mijn broer is professioneel American footballspeller geweest, hij heeft zelfs twee keer de Superbowl gewonnen.” Op z’n negentiende kwam Ernst-Paul naar Nederland om de Academie voor Lichamelijke Oefening te volgen. Hij werd gediplomeerd tennis- en squashleraar en werkte enige tijd als turn-, rugby- en basketbalcoach. Later ging hij de journalistiek in. Toen Ernst-Paul in 1995 bij SBS 6ging werken gaf hij het sporten abrupt op. ‘Twee keer in de week trainen en ook het weekend vrijhouden, lukte me niet meer. Ik had in die tijd een gezin en het viel niet meer te combineren. En recreatief sporten is niks voor mij; ik vind het niet leuk om met kneusjes te spelen, daarvan raak ik alleen maar gefrustreerd. Bovendien had ik me al jarenlang  alleen bezig gehouden met mijn lichamelijke gesteldheid; ik wilde me eindelijk eens gaan richten op mijn geestelijke ontwikkeling.”

Degelijk en betrouwbaar
Bij Expeditie Robinson heb ik een droombaan. Twee maanden per jaar naar een onbewoond eiland: schitterend. Maar het houdt voor mij niet op na die twee maanden. Omdat ik naast presentator ook eindredacteur ben, houd ik me het hele jaar door bezig met het programma: van de voorbereidingen tot en met de montage van de afleveringen. Na vier jaar ben ik er nog altijd erg trots op en vind ik het nog steeds een uitdaging. Dat zegt ook iets over de kracht van het programma.” Hij vindt dat Robinson niet afhankelijk is van de presentator. ‘Ik ben geen Robert ten Brink, Rolf Wouters of Wendy van Dijk. Dat vind ik andersoortige presentatoren, niet te vergelijken met wat ik doe of kan. Zij hebben een andere uitstraling, zijn spettender. Ik ben degelijk en betrouwbaar en af en toe een tikkeltje cynisch.”

Bijna dood
Ernst-Paul kan zich goed inleven in de deelnemers van Expeditie Robinson omdat hij zelf in de tropen heeft gewoond en tijdens zijn vele reizen veel heeft meegemaakt. “Ik heb op mijn dertiende een overlevingstocht gemaakt door de woestijn. Mijn ouders waren daar niet zo blij mee, maar ik wist wat ik wilde en liet me door niemand tegenhouden. Ik was vroeg rijp, ging altijd om met oudere kinderen. Niet alleen op het geestelijke vlak was ik verder dan mijn leeftijdsgenoten, ook was ik groter. Mijn ouders wisten dan ook dat ze me konden vertrouwen en dat ik veel kon hebben.Toch liep die toch bijna verkeerd af. De karavaan met voedsel was ver achtergebleven en tot overmaat van ramp verdwaalden we met een klein groepje. We liepen in de buurt van een meer en ik dacht wel te weten waar dat meer was.Niet dus. Sommigen van ons konden niet meer slikken omdat hun tong helemaal was opgezwollen; dat krijg je als je erg lang niet drinkt. Ik ben toen in mijn eentje dat meer gaan zoeken, maar viel onderweg flauw. Ik ben net op tijd gevonden door een jongen van ons groepje, anders was ik doodgegaan. Toen ik daar lag, dacht ik:’Dit is het einde.’ Ik had niet meer de energie om terug te gaan en in gedachten nam ik al afscheid van mijn ouders, broer en zus. Ik had geen zin meer om mij druk te maken. Achteraf gezien is het de meest ingrijpende ervaring van mijn jeugd geweest. Ik ben daarna niet meer dezelfde geweest, ik ging alles relativeren. En omdat ik zoiets op jonge leeftijd heb meegemaakt, ben ik nóg meer een einzelgänger geworden. Bij thuiskomst was ik compleet veranderd; ik had ineens de baard in mijn keel en was ook geestelijk volwassen geworden. Ik heb door deze en andere ervaringen geleerd wat mijn grenzen zijn en dat ik nog een stukje door kan ‘als het echt moeilijk wordt’. Dat geeft een boel zelfvertrouwen. Als ik alle materiële luxe zou moeten laten vallen, dan red ik mezelf ook nog wel.”

Behoefte aan burgerlijk leven
‘Van reizen leer je open te staan voor een heleboel dingen en leer je dat je niet zo snel een oordeel moet vormen. Mensen zijn daar vaak toe geneigd. Dat maakt Robinson ook zo interessant: je moet vaak op je eerste oordeel terugkomen.. het is dus zeker niet alleen amusement, maar ook heel menselijk wat ze laten zien. De deelnemers kunnen zich niet anders voordoen dan ze zijn, ze zitten in een simpele overzichtelijke situatie.. Langzaam valt elk stukje beschaving van ze af; je ziet ze puur. Dat is mooi. In het echte leven kunnen mensen zich helaas heel makkelijk verschuilen achter van alles en nog wat. Dat vind ik wel eens jammer.”
Een aantal jaar geleden is de Net 5-presentator gescheiden van de vrouw met wie hij twee zoons heeft. Inmiddels is hij alweer een tijdje heel gelukkig in de liefde. “Onlangs reisde ik voor een nieuw tv-programma van Rusland naar Peking. Tijdens die reis dacht ik voor het eerst: ‘Ik heb behoefte aan een burgerlijk leven..’ Ik wil graag nog een gezin en dan eentje in de klassieke zin van het woord: een mooi huis, gezonde kinderen en fijne vakanties. Heel cliché dus. Ik heb genoeg van het jachtige, vluchtige bestaan. Ik wil me settelen. Dat hoort bij mijn toekomstdroom, die natuurlijk ook te maken heeft met mijn leeftijd. De combinatie van reizen voor mijn werk, daarvoor goed betaald krijgen, mooie programma’s maken en tegelijkertijd thuis een stabiele basis hebben, dat lijkt me fantastisch. Ik ben nu waar ik zijn moet: in balans, gelukkig en klaar voor een nieuw stap.

Bron: Avrobode 2003

Na het proosten op zijn winst met Robert Jensen en Jan Paparazzi, vertelt Robert dat hij deze keer de serie echt goed gevolgd heeft. Hij vond de serie fantastisch en vond Marcel een briljante sluipmoordenaar. Hij heeft het intelligent gespeeld volgens Robert. In het begin was hij vrij onopvallend, maar langzaam maar zeker trok hij de boel naar zichzelf toe. Was dat opzet?
Marcel geeft aan dat hij inderdaad vanaf het begin het spel gespeeld heeft. Vanaf de eerste tot de laatste seconde was het een spel. Hij was ook heel anders tijdens de expeditie dan in het echte leven en dat hebben mensen blijkbaar niet gemerkt. Hij heeft zich ook soms teruggetrokken. Niet zoals bijv. Jeroen. Volgens hem was Jeroen van het begin af aan de gedoodverfde winnaar en daar heeft hij niet aan meegedaan.

Jensen vraagt aan Marcel of hij het goed ziet dat de strategie was om het in het begin rustig aan te doen.
Marcel bevestigt dat, behalve dan de keer aan het begin dat hij op de kist bijna van zijn graatje ging. Toen was hij iets te diep gegaan. Het flitste door zijn hoofd dat hij wellicht toch aan iets begonnen was dat iets te hoog gegrepen was. Maar hij heeft zich kunnen herpakken en hij is er zeker van dat de andere vier mannen gedacht hebben dat ze snel van die ‘ouwe rukker’ af zouden zijn, hoewel Jeroen oprecht bezorgd om hem was. Daarmee hebben ze hem onderschat. Het was niet geacteerd, het was echt. Het was een samenloop van omstandigheden. Marcel meent dat voedseltekort meespeelde. Het was de eerste keer dat hij zoiets meemaakte. Hij heeft in de kolenmijnen dezelfde dingen gedaan, in de hitte zware dingen getransporteerd, maar daar heeft hij zoiets nooit gehad. Dus hij wist niet wat hem overkwam, duizelingen, tintelingen in zijn armen, het koud krijgen en bijna out gaan. Hij heeft zelfs even gedacht dat het mogelijk het einde van de expeditie zou zijn voor hem. Dat vond hij te vlug, hij wilde dat helemaal niet en hij heeft de waarschuwing ter harte genomen door direct daarna zijn krachten te gaan doseren. Marcel vond de groep heel goed, men heeft rekening met hem gehouden. Dat was misschien wel dom van hun!

Robert vraagt hem of hij zich heeft voorbereid.
Marcel antwoordt dat hij zich helemaal niet heeft voorbereid. Hij weet dat zeker drie van de mannen zich fysiek echt hebben voorbereid. Hij vindt het compleet verkeerd om spieren te kweken, want als je veel spieren hebt, heb je veel voeding nodig.

Robert vraagt of het erom gaat dat je je energie naar beneden managet.
Marcel beaamt dat. Hij neemt Igor als voorbeeld. Met zijn gespierde lichaam heeft hij continu eten moeten jatten! Hij heeft de spieren bij mensen ook heel vlug zien slinken. Hij geeft aan dat hij al jaren gezond leeft. Hij eet gezonde voeding, eet geen grote massa’s, snoept weinig en eet veel vis. Hij heeft één voordeel gehad. Hij woont al tien jaar in de zon op Gran Canaria, dus hij was gewend aan de warmte.

Marcel vond het met de mannen een heel fijne groep. Hij vindt de jungletocht de mooiste herinnering en hij denkt dat dit voor de andere mannen ook geldt. Omdat het noodzakelijk was (de koffer gaat niet vanzelf vooruit), is er toch een soort vriendschap ontstaan.

Robert merkt op dat de andere vier mannen er nogal eerlijk in stonden en dat Marcel er toch geen problemen mee had om het zo te spelen dat hij door achterbaks gedrag kon winnen.
Marcel vindt dat het met tactiek te maken heeft. Hij heeft een spel gespeeld, maar vindt niet dat hij het achter mensen om heeft gedaan. Achterbaks is een zwaar woord.

Robert geeft aan dat sommige mensen in de groep daar problemen mee hadden en dat niet op die manier konden doen en hem op zijn woord geloofden. Hij vraagt of Marcel toen het gevoel had dat hij ze had en dat beaamt Marcel. Het was een geniaal plan dat in hem opkwam en dat lukte. Wat sommige anderen fout deden volgens hem, is dat ze het werkelijke leven verwarde met fictie. Hij heeft altijd in zijn achterhoofd gehad dat het voor een televisieprogramma was. Het is een spel en het spel moet gewonnen worden. Iedereen wil winnen, maar Robert geeft aan dat dit bij sommige mensen op de achtergrond verdwijnt. De ervaring neemt dat over. Ze vergeten dat ze op televisie zijn. Daar heeft Marcel helemaal geen last van gehad. Hij is mentaal geen enkel moment in de problemen geraakt.

Robert vraagt wat hij met de 50.000 Euro gaat doen die hij gewonnen heeft. Marcel heeft een aantal plannen. Hij wil bijv. graag een echte pianobar openen op Gran Canaria. Misschien nog even reizen naar Brazilië (daar zijn de mooiste vrouwen ter wereld) en Thailand en lekker leven. Marcel is gelukkig getrouwd geweest, maar nu heeft hij gekozen voor de vrijheid.

Tot slot zegt Robert dat ze hem de dag ervoor pas gebeld hadden of hij wilde komen. Marcel was toen net terug uit Nederland, maar gaf aan dat hij terug zou komen als Jensen een ticket zou boeken. Marcel is sinds twaalf uur de vorige avond onderweg geweest, maar ja, hij vindt Robert Jensen een leuke vent, dus moest ie komen! Robert vindt Marcel een leuke vent en een terechte winnaar.

Jensen aflevering 4 van 3 december 2009, vanaf het begin tot 10:45 minuten. Er worden tijdens het interview ook fragmenten uit de expeditie getoond.

Met nog drie dagen tot het einde van de expeditie wordt de laatste meloen, die gekregen was in ruil voor het opgeven van de immuniteit, opgepeuzeld. Marina en Rita zitten al veilig in de finale. Marina had nooit verwacht dat ze met nog een vrouw in de finale zou zitten, ze had verwacht dat het alleen mannen zouden zijn. Ze laten het begin van de expeditie met alleen vrouwen nog eens de revue passeren. Marina concludeert dat mannen ook net mensen zijn. Toen zij zich op een ander eiland moest bewijzen als finalist, kwamen in ene de mannen erbij. Die zijn net zo druk en kletsen net zo hard als de vrouwen. En dat terwijl ze net zo blij was met de serene rust die ze mocht ervaren!

Marcel, Jeroen en Dennis moeten nog door een proef bewijzen finalewaardig te zijn. Jeroen baalt er van dat hij zo dicht bij de finale was en net de tweede finale plaats aan zijn neus voorbij zag gaan. Maar hij beseft dat hij zich moet vermannen en nog één keer zijn uiterste best moet doen. Ook Marcel beseft dat hij morgen nog één keer goed moet aanpoten. Hij heeft geen enkele proef gewonnen, maar hij heeft vertrouwen dat hij wellicht de juiste (finale)proef wel gaat winnen. Het is pas gedaan als er een eindoverwinnaar is. En het is al een hele prestatie als hij tot het eind toe in de expeditie is gebleven.

Jeroen heeft op de dag van de halve finaleproef zijn ‘lucky trousers’ aangetrokken. Rita trakteert de mannen voor de laatste keer op een smakelijk portie krachtvoer. Slakken, caracoles, gebakken in olie met veel zout en veel kleffe rijst. Zodat ze goed de proef in kunnen gaan. Het is het ultieme krachtvoer voor elke zware opgave in het leven!
Marcel vindt Jeroen en Dennis geduchte tegenstanders, maar hoopt dat ze hem onderschatten. Dennis gaat er absoluut voor en wil het maximale kan geven. Hij hoopt dat alles geven goed genoeg is.

In de strijd voor de derde en laatste finaleplaats worden alle Robinsonkwaliteiten op de proef gesteld, waaronder wederom vuur maken. Het parcours is lang en bestaat uit 6 delen. Tijdens de eerste 3 delen moeten ze 3 blokken vergaren. Het eerste blok kan bemachtigd worden door het touw dat rond de paal bij de start is geknoopt los te maken. Daarna moeten ze in de rivier springen en naar de kano zwemmen. In de kano ligt het tweede blok. Met het derde blok ook aan de belt moeten ze onder de kano doorzwemmen verder de rivier in, naar de mangroven. In de mangroven staat een puzzel. Als die juist opgelost is, kan het derde blok gepakt worden. Vervolgens moeten ze door de mangroven terug de rivier in. Verderop is er een meer. Langs het meer liggen 12 blokken, waarmee (met de overige 3 die al bemachtigd zijn) een toren van 15 blokken wordt gebouwd. Als de toren staat, kan een magnesiumstick losgeschroefd worden. Met die stick kan iets verderop vuur gemaakt worden in een wok. Als het touw dat boven de wok hangt is doorgebrand, komen er 10 fakkels vrij. Eén daarvan wordt aangestoken. Met die brandende fakkel gaat het op weg naar het meer. In het meer drijft een wok, waar de brandende fakkel ingegooid moet worden. Als je mist, moet je terug en opnieuw een fakkel aansteken met je vuur. Net zo lang tot iemand een fakkel in de wok heeft gegooid. Die wint de proef en is daarmee finalist van ER 2009.

Dennis vindt het een fantastische proef. De setting in de mangroven, het is supermooi en leuk dat je in een dergelijke setting in de finale kunt komen. Evenveel kans voor iedereen. Jeroen vindt het erop of eronder. Het is een kans, 1 op 3, wie wordt het? Marcel ziet dat de kansen zomaar kunnen keren, van het ene moment op het anderen. Evi telt af en geeft het startsein. Jeroen gaat direct weg en begint de knoop los te maken. Bij Marcel vlot het niet lekker en Dennis vindt dat zijn knoop wel heel erg vast zit. Jeroen ziet dat hij een voorsprong heeft, pakt door en springt hup het water in. Even later volgt Marcel. Jeroen heeft al een redelijke voorsprong en zwemt goed. Dennis springt vlak na Marcel het water in. Hij denkt dat hij Marcel wel kan passeren. Hij zet i.t.t. Marcel de schoolslag in, omdat hij van zichzelf weet dat hij niet zo goed is in borstcrawl. Hij passeert Marcel. Marcel gaat daarop ook op schoolslag over.
Jeroen heeft een probleem om de belt los te krijgen en het blok eromheen te doen. Daardoor verliest hij tijd bij de kano. Uiteindelijk lukt het. Hij zwemt onder de kano door: verder zwemmen, zwemmen, zwemmen.
Ondertussen lukt het Marcel met schoolslag om Dennis terug in te halen. Jeroen komt aan bij de puzzel en ziet dat hij nog een redelijke voorsprong heeft, maar puzzelen is niet zijn sterkste punt. De schuifpuzzel is opgelost als hij de getallen 1 t/m 15 in de juiste volgorde geschoven heeft. Klopt de puzzel, dan komt het derde blok vrij. Dennis komt als tweede aan en denkt: ‘Dat is niet echt mijn ding, maar ik moet rustig blijven’. Marcel komt ook bij de puzzel aan heeft een beetje angst ervoor. Het kan alle kanten op, dat weet hij. Dennis vindt het een oud kinderspelletje. Marcel vindt dat als een getalletje verkeerd zit, dat je moet blijven te schuiven totdat het in de juiste volgorde ligt. Dennis denkt dat als je een fout hebt, je verder moet terugdenken dan je in eerste instantie denkt. Dan doordraaien totdat het weer in de juiste volgorde ligt. Hij is aan het schuiven, en ziet in ene dat alles in de juiste volgorde ligt. Dus blok pakken en gewoon verdergaan. Marcel wordt zenuwachtig als hij Dennis ziet vertrekken. Dennis springt in het water en merkt dat het er toch wel inhakt. Ondertussen is Jeroen als een gek aan het schuiven. Puzzelstuk 1 t/m 10 ligt goed, maar daarna ziet hij het echt niet en hij blokkeert volledig. Marcel schuift verder, en plotseling staan ze er! Hij kan ook verder. Jeroen is als enige nog bezig met de puzzel en wanhoopt daardoor zichtbaar.

Inmiddels komt Dennis aan bij het vierde onderdeel. Hier kan hij beginnen om de toren te bouwen. Zolang de toren van 15 blokken staat, kan hij een magnesiumstick losdraaien. Die is nodig voor het volgende onderdeel. De 15 blokken worden nog een zware kluif. Marcel springt in het water en voelt de tegenstroming, wat hij even fysiek niet trekt. Dennis begint met het bouwen van de toren. Hij is redelijk rustig, hij stapelt ineens 15 blokken op elkaar en beweegt rustig. Ineens ziet hij Marcel aankomen, wat de psychische druk verhoogt. Ondertussen is Jeroen nog steeds aan het schuiven. Hij denkt dat de expeditie hier eindigt met het stomme puzzeltje. Dat stemt hem niet vrolijk.

Marcel weet dat hij een flinke achterstand heeft op Dennis, maar hij denkt dat bij iedereen de toren wel een keer om gaat vallen. En hopla, daar gaat de toren van Dennis. Gelijke kansen dus. Dennis denkt op zijn beurt ook dat niets verloren is en dat als bij hem de blokken vallen, dat bij anderen ook wel eens zou kunnen gebeuren. Jeroen ziet ondertussen in ene de oplossing van de puzzel en kan met het blok aan zijn belt en met lood in zijn schoenen toch nog op weg. Hij denkt dat het nog steeds kan. Hij springt door de mangroven heen, het water in en begint te sprinten. Hij moet ervoor gaan, het kan nog! Hij komt ook aan bij de plek waar de toren gebouwd moet worden en ziet dat Marcel en Dennis nog steeds bezig zijn met de toren. Dat is gunstig! Vervolgens ziet hij ook nog de toren van Dennis omgaan. Dus hij start min of meer gelijk. Dennis ziet zijn voorsprong door de vingers glippen, omdat Jeroen goed is in blokkentorens bouwen. Jeroen vindt zich zelfs de blokkenkoning van Expeditie Robinson. Hij begint dus vol goede moed. Marcel heeft een blok of 7 à 8 staan, maar zijn toren gaat om en weg is de voorsprong: Iedereen staat gelijk. Jeroen merkt dat de wind in zijn rug staat en besluit de toren naar zich toe te bouwen om hem stabiel te houden. De toren van Marcel gaat weer om. Dennis en Jeroen gaan behoorlijk gelijk op. Jeroen gaat blokje voor blokje omhoog, maar vlak voor hij klaar is heeft Dennis zijn toren staan en begint met het losdraaien van de moer. De toren van Jeroen blijft staan en ook hij begint aan het losdraaien van de moer. Al snel valt tijdens het draaien aan de moer de toren van Dennis om. Ondertussen draait Jeroen de moer verder los. Dan slaat ook bij Jeroen het noodlot toe en zijn toren valt alsnog. Hij moet weer opnieuw beginnen. De toren staat op een gegeven moment weer en hij kan verder met de moer losdraaien en hij bemachtigt de stick. Hij kan vuur gaan maken. Ondertussen valt Marcel zijn toren weer om. Dennis heeft de toren staan en draait snel de moer verder los en kan ook naar het vuur maken. Marcel blijft relatief kalm. Door zijn hoofd spookt: “Marcel, het is voorbij, u moet zich daarbij neerleggen.” Maar vervolgens vraagt hij zich af waarom dat zo zou zijn. Ze moeten nog vuur maken, het koord moet nog doorbranden en die fakkel moet ook nog op de juiste manier in de kom belanden, dus weer maant hij zichzelf tot kalmte.

Intussen zijn Jeroen en Dennis druk bezig met vuur maken. Dennis was bij de samensmelting voor Jeroen met vuur maken, net na Marcel, dus hij heeft er alle vertrouwen in. Jeroen vindt dat het met heel veel factoren samenhangt. Hij was immers tijdens de samensmelting de tweede die vuur had, maar was uiteindelijk de laatste die de berg op kon klimmen. Onderwijl staat de toren van Marcel, en zonder dat de toren valt draait hij de schroef er in een keer af en kan doorgaan naar het vuur maken. Hij ziet dat niemand nog vuur heeft. Alle kansen staan dus nog open. Hij begint exact volgens de regels vuur te maken. Eerst het kleinste spul, dat hij nog fijner heeft gemaakt, en dan de houtjes erop en dan de grotere takken erop. Flink krassen, niet opgeven, totdat er een vlam zichtbaar is. Dan heeft hij vlam! Het is de kunst de vlam erin te houden en ja hoor, zijn vuur slaat aan. Dennis baalt, hij zegt veel vuur te hebben gemaakt tijdens de expeditie en naar zijn mening heeft Marcel het weinig gedaan. Het lukt Dennis maar niet om vuur te krijgen, terwijl Marcel de keren dat hij het doet snel vuur heeft. Jeroen ziet dat Marcel al vlam heeft en hij zet een tandje bij en heeft ook vuur. Dennis raakt gedemotiveerd, hij heeft zelfs nog geen rook. Marcel probeert de wind af te schermen, want hij merkt dat de vlammen van het touw afgericht branden. De vlammen komen in ene terug zijn kant op en woesj, weg borsthaar, daar kan geen harsen tegenop! Maar uiteindelijk brandt zijn koord door. Hij ziet Dennis nog sukkelen, ziet ook bij Jeroen geen vlam en steekt de toorts aan en rent naar het water. Dan ziet hij dat Jeroen toch vuur heeft. Hij mikt op de wok, maar helaas gaat de fakkel een meter over. Hij rent terug, ziet veel vuur bij Jeroen, nog geen vuur bij Dennis en steekt de volgende fakkel aan. Hij rent naar het water, mikt weer op de wok en gooit er weer overheen. Jeroen houdt met een mes het vuur hoog, zodat het bij de draad brandt. Marcel steekt de derde toorts aan, rent weer naar het meer en gooit de toorts. Hij raakt de wok met de achterkant van de toorts, die ketst af en komt weer in het water terecht. Jeroen zijn touw is intussen doorgebrand, hij steekt zijn eerste toorts aan en terwijl Marcel terugkomt bij de wokken met vuur, rent Jeroen naar het meer. Na zorgvuldig mikken gooit hij ook zijn toorts over de wok in het meer. Ondertussen komt Marcel met zijn vierde toorts aan. Hij gooit en opnieuw ketst de toorts af. Jeroen komt met zijn tweede toorts. Hij gooit en de toorts ketst ook op de rand af. Marcel gooit zijn vijfde toorts weer op de rand. Jeroen gooit zijn derde toorts over de wok heen en Marcel komt met zijn zesde toorts aan. Hij mikt zorgvuldig en dit keer is het raak! Hij dolgelukkig dat hij de derde finalist is, want hij had zich voorgenomen in de finale te komen. Voor Dennis en Jeroen zit de expeditie erop. Voor Dennis waren de hoogtepunten het traditionele eten tijdens het diner in het dorpje bij het dorpshoofd, dat hij gekozen werd als een van de 3 meest waardevolle kampleden, het behalen van de samensmelting met bijbehorend eetfestijn en het behalen van de finale door het winnen van de strijd met Esmeralda. Jeroen heeft het gevoel dat hij er diverse keren heel dichtbij heeft gezeten, en baalt dat het net niet gelukt is. Dat gaat hem vast nog door het hoofd spoken. Zijn dieptepunt is dat hij de eerste eilandraad na de samensmelting zoveel stemmen kreeg. Hij had ze totaal niet zien aankomen. In contrast daarmee is zijn hoogtepunt in Kuala Lumpur met Rita. Hij is in ieder geval trots op zichzelf.

Voor Marcel is het nog niet voorbij, hij keert terug naar het eiland voor de laatste nacht op het eiland. Voor hem is het de hele expeditie altijd leuk geweest, al die ontberingen waren een geweldige ervaring waarvan hij erg genoten heeft. Hij wil natuurlijk winnen, maar als het niet lukt, dan leeft hij verder en denkt hij nog steeds positief. Als de boot het eiland nadert, speculeren Marina en Rita wie het kan zijn. Marina denkt Jeroen, Rita denkt Dennis, tot ze het rode doekje zien wapperen; dan weten ze dat het Marcel is. Vooral Marina is erg blij, ze heeft het immers met Marcel steeds gehad over samen de finale halen. Hij vertelt de dames in geuren en kleuren over de proef. Erg enthousiast en vol adrenaline. Hij merkt dat ze het niet verwacht hadden dat hij terug zou komen en vindt het leuk dat juist hij gewonnen heeft. Hij vindt het echt tof dat hij met 2 vrouwen in de finale zit en dat hij van de vijf mannen de enige is die de finale heeft gehaald. Marcel mobiliseert zijn medefinalisten, zodat ze tijdens hun laatste avond op het eiland de expeditie kunnen afsluiten met het verbranden van de hut, wat voor een flink afscheidsvuur zorgt. Rita vindt het heel dubbel: Aan de ene kant ben je heel blij dat het erop zit en dat er morgen gegeten en gedoucht kan worden, aan de andere kant heb je er wel al die dagen gezeten en zoveel opgebouwd op het eiland. Bij het vuur praten ze over het positieve gevoel dat ze op het eiland hebben. Marina merkt op dat ze met zijn drieën nu euforisch zijn, omdat ze weten dat het morgen gedaan is.

De volgende dag zitten ze op het strand. Marina is heel blij dat ze naar huis mag en ze is blij dat het bijna over is, maar aan de andere kant gaat ze het eiland en haar medefinalisten missen. Ze heeft nu voor het eerst het gevoel dat ze finalist is. En ze gaat nog genieten van de dag. Rita en Marina zijn benieuwd naar de eilandraad.
De drie finalisten stappen op de boot. Ze weten niet wat er komen gaat. Ze komen aan op de eilandraad en daar zitten de afvallers van na de samensmelting. Eerst wordt er gesproken met een aantal afvallers. Evi slaat steil achterover van de metamorfose die Jeroen heeft ondergaan en vraagt hem wat hij precies allemaal gedaan heeft. Hij vertelt dat hij die enorme sik graag eraf wilde. Binnen de kortste keren had Esmeralda een tondeuse geregeld. Jeroen is toen naar de badkamer gesneld om de sik eraf te halen en zijn kop weer kaal te maken. Evi vraagt aan Dennis hoe zijn eerste nacht is verlopen. Hij heeft weinig geslapen, circa een uurtje, en veel buikpijn gehad. Hij kwam terug en wilde heel veel eten. Hij heeft een paar dingen gegeten, maar zijn maag kon dat nog helemaal niet aan. De slaap werd ook bemoeilijkt omdat hij nog over het spel aan het malen is, alles passeert de revue nog een keer. Vervolgens worden de drie finalisten erbij gehaald. Het contrast tussen de afvallers en de finalisten is duidelijk zichtbaar. Evi richt het woord tot Rita. Twee vrouwen in de finale van de 16, dat is wel fijn, toch? Rita geeft aan dat het goed voelt en dat ze het niet verwacht had, zeker gezien hoe ze halverwege de expeditie fysiek eraan toe was, toen ze nog op Tengah zaten. Evi vindt het wonderlijk hoe zij zich hersteld heeft. Rita vindt de expeditie een kans die je nooit meer krijgt. Dat had ze al toen ze zich aanmeldde. Ze had toen niet verwacht dat ze mee mocht doen, maar als je dan mee mag doen, moet je alles eraan doen om het tot een goed einde te brengen en moet je niet opgeven. Ze is trots op zichzelf en wist dat die kant van haar er in zat, maar ze is heel blij dat die kant ook naar boven is gekomen. Evi merkt op dat Rita heel veel gevraagd heeft van haar lichaam en vraagt of ze niet bang is dat ze te ver is gegaan. Rita is er wel bang voor geweest en hoopt dat ze geen blijvende fysieke schade heeft opgelopen. Maar ze voelt zich nu goed, dus denkt ze dat het wel goed zit. Eddy richt zich tot Marina. Hij noemt haar het buitenbeentje van de expeditie en vraagt haar of ze enorm uitgekeken heeft naar de finale. Ze geeft aan dat ze inderdaad ernaar heeft uitgekeken, omdat het genoeg is geweest. Ze is vooral klaar met de malle molen van emoties, gevoelens en boosheid. Eddy vraagt wat haar toch gaande gehouden heeft, ze heeft immers niet opgegeven. Marina geeft aan dat ze geen opgever is. Ze is wel bang dat mensen denken dat ze het lekker makkelijk heeft gehad, zich nergens wat van aan heeft hoeven trekken; geen spanningen en zo. Eddy vraagt wat het zo zwaar heeft gemaakt, waarop Marina aangeeft dat het in het hoofd zit. Vooral psychisch is het zwaar. Marcel is vervolgens aan de beurt. Eddy vraagt of hij bekomen is van de proef. Hij geeft aan dat hij maar een uurtje heeft geslapen. Hij heeft, net als Dennis, in zijn hoofd de hele expeditie nogmaals doorgelopen. Eddy vraagt wat er dan vooral naar voren komt. Voor Marcel is dat zijn sterke kant; dat hij het spel gespeeld heeft zoals hij dat wilde. Hij heeft niemand wilde kwetsen. Hij denkt dat hij Esmeralda gekwetst heeft, maar dat was niet zijn bedoeling. Hij moest op dat moment die strategie toepassen en zegt dat hij dat ook aan Esmeralda had uitgelegd. Hij ging niet op haar stemmen, maar wat gebeurt er als ze met nog maar 3 zijn? Nu waren ze natuurlijk niet met 3 kandidaten over, maar volgens Marcel kwam de finale eraan en was er veel veranderd die dag. Esmeralda geeft aan dat Marcel haar wel gekwetst heeft. Ze vraagt aan Marcel of hij kan leven met het feit dat hij zijn belofte gebroken heeft. Ze begrijpt dat hij dat in zijn normale leven ook doet. Marcel ziet dat anders. Hij heeft beloofd dat hij niet op haar zou stemmen, maar vroeg haar daarna wat ze ging doen als Dennis, zij en Marcel over zouden blijven. Wat zou ze doen als ze tussen Dennis en Marcel zou moeten kiezen? Toen had Esmeralda gezegd dat ze dat niet wist. Esmeralda vindt dat die situatie anders is, dan zijn er nog maar drie over en dat was nu niet het geval. Marcel is zich daarvan bewust, maar hij vindt dat het nu ook om een finaleplaats ging en dat de situatie daardoor wel vergelijkbaar was. Hij vindt dat hij een strategische keuze moest maken en dat hij de belofte aan Esmeralda niet verbroken heeft en haar niet gebruikt heeft. Hij vindt dat hij Jeroen heeft gebruikt om de finaleplaats te krijgen. Anders had hij zeker in het duel gezeten. Evi en Eddy grijpen in. Evi begrijpt dat de emoties diep gaan, maar het is een spel, dat spel is gespeeld en nu zitten er drie finalisten. De afvallers moeten 1 positieve stem uitbrengen op degene waarvan ze vinden dat het de winnaar van deze expeditie moet zijn.

Een voor een worden de stemmen uitgebracht. Ondertussen wachten de finalisten in spanning af. Na de laatste stem neemt Eddy het scorebord mee. Het bord wordt 1 stem omhoog gebracht. Marina heeft geen stem, bij Rita en Jeroen is wel een stem zichtbaar. Eddy wil benadrukken dat Marina zich na de overwinning op de eerste proef zich heel sterk heeft gehouden. Iedereen had proeven om naar uit te kijken, zij bleef alleen in het kamp en ging gewoon door. Hij neemt zijn petje voor haar af. Het gaat dus tussen Rita en Jeroen. Esmeralda heeft de stem op Rita uitgebracht, Marjolein heeft op Jeroen gestemd. Vervolgens laat Eddy de volgende rij stemmen zien. Zowel bij Rita als bij Jeroen verschijnt een stem. Dennis heeft op Jeroen gestemd, Simone op Rita. Het derde rijtje wordt onthuld, maar de laatste 3 stemmen zijn allemaal voor Marcel, want geen enkele man heeft op een vrouw gestemd. Marcel is de winnaar van Expeditie Robinson 2009. Hij kan zijn geluk niet op. Hij weet zeker dat sommigen dachten dat ze hem, de oudste, er wel uit zouden werken, maar dat is niet gelukt. Het is allemaal op rolletjes gelopen voor hem en hij heeft een fantastisch avontuur beleefd. Rita en Marina kunnen ermee leven, ze hebben de expeditie helemaal meegemaakt en daarbij heel veel mooie dingen meegemaakt en gezien.

Er wordt champagne ingeschonken en de amulet, die 50.000 Euro waard is, wordt om de hals van Marcel gehangen.

Gisteren is de finale van het reality-programma uitgezonden, waarbij Marcel won. Hij was één van de weinige mannen dit seizoen, dat begon als een catfight. Bovendien was Marcel met zijn 53 jaar de oudste deelnemer.

“Het spelverloop waar je op hoopt, is dit jaar ook echt uitgekomen. Het was een heel mooie serie”, vindt Eddy Zoey. Velen met hem, want de kijkcijfers bij RTL 5 waren dus heel behoorlijk. En een vervolg…? Afwachten.

Met dank aan Herman Roggeveen, Zappen.blog.nl. Belgen haken mogelijk af bij Expeditie Robinson, vrijdag 4 december 2009 om 9:43, Bron.

Komende dagen zullen we terugblikken op afgelopen aflevering, het gehele seizoen en hebben we ook nog een prijsvraag voor jullie achter de hand. Hoewel het geslaagde seizoen tot een einde is gekomen zullen we je op de hoogte blijven houden van alle ontwikkelingen omtrent Robinson en zullen we ook met een aantal specials komen.

Houdt ons dus in de gaten!

Carrière
Na zijn afstuderen was hij werkzaam als freelancejournalist, -vertaler en -redacteur. Daarnaast was hij onder andere actief als tennisleraar en basketbalcoach. Hij stopte uiteindelijk met sporten om zich geheel op zijn journalistieke carrière te concentreren. In 1995 maakte hij zijn televisiedebuut op de Nederlandse zender SBS 6, als presentator van Prime Time Magazine. Ook presenteerde hij zes jaar lang het documentaireprogramma Reportage, waarvoor hij tevens redactioneel werk verrichtte. In 2000 beleefde hij een doorbraak in zijn carrière dankzij het programma Expeditie Robinson. Ernst-Paul was op het laatste moment bij het programma gehaald omdat de beoogde presentator Ton van Royen wegens ziekte moest afzeggen. Hij was tot zijn overlijden in 2008 de presentator van tien edities en werd daarnaast eindverantwoordelijke voor de totale productie van het programma. Tevens was hij eindredacteur voor de Nederlandstalige programmering van NET 5. Naast Expeditie Robinson presenteerde Ernst-Paul het eerste seizoen van Peking Express voor NET 5.

In 2005 maakte Ernst-Paul de overstap naar televisiezender Talpa. Daar presenteerde hij onder andere Expeditie Robinson en Wondere Wereld en was hij eindredacteur van alle realityprogramma’s. Nadat Talpa de naam wijzigde in Tien en in 2007 opging in RTL Nederland, presenteerde hij naast Expeditie Robinson vanaf 2008 het survivalprogramma 71° Noord voor RTL 5 en 2BE.

Overlijden
Ten tijde van de opnames in Noorwegen van het derde seizoen van 71° Noord overleed Ernst-Paul aan de gevolgen van een auto-ongeluk, toen de auto waarin hij zat in de buurt van de plaats Lom van de weg raakte en enkele meters lager op de kop in de rivier Leira belandde.[1][2] Ook de Belgische productieassistente Leentje Custers, de andere inzittende van de auto, kwam hierbij om het leven. Ernst-Paul en Leentje waren op het moment van het ongeval onderweg naar een opnamelocatie.

Privéleven
Ernst-Paul had vanaf 2002 een relatie met Gracia Witteman, een dochter van televisiepresentator Paul Witteman. Het stel woonde in Haarlem en heeft sinds 2004 samen een dochter. Hij heeft twee zonen uit 2 eerdere relaties. Zijn broer Harald Hasselbach is een voormalig American footballspeler, die tussen 1994 en 2000 uitkwam voor de Denver Broncos.

Bron: Wikipedia

De dag na de eilandraad laat Dennis zijn frustraties de vrije loop. Razend is hij en m.n. op Marcel, die sluwe Canarische vos. Hoogverraad en een mes in je rug, zo ervaart Dennis het. Esmeralda is ontroostbaar en snikt het uit. Marcel heeft keihard tegen haar gelogen toen hij beweerde nooit op haar te zullen stemmen en haar eeuwige trouw beloofde. Het toneelstukje dat Marcel opvoerde aan zijn beste maatje heeft Esmeralda rechtstreeks in haar hart geraakt en diep gekwetst. De sfeer op het eiland is een dag na de beruchte eilandraad ongemakkelijk en gespannen. Jeroen, Marina en Marcel zijn in geen velden of wegen te bekennen en durven ook niet in de buurt te komen van de 2 ’slachtoffers’. Dennis vindt het maar triest dat ze hen niet eens  onder ogen durven te komen, hij heeft zo waar medelijden met ze. Het samenspannen van Marcel en Jeroen heeft diep ingeslagen in het kamp. Ondertussen roddelt Marcel tegen Marina over het gedrag van Dennis en Esmeralda, volgens hem kreeg hij amper een reactie op zijn oprecht bedoelde ‘goeiemorgen’. Hij concludeert dat hij nu het zwarte schaap is en geen goed meer kan doen. Intussen heeft Jeroen de stoute schoenen aangetrokken en stapt op Dennis af. Hij vraagt Dennis op de man af of hij nu ‘pissed’ is?. Nee hoor, antwoordt Dennis schijnbaar oprecht. Jeroen besluit om Dennis de waarheid te vertellen over het strategisch plan van Marcel en hoe dat plan Jeroen geholpen heeft om in het spel te blijven. Dennis begrijpt er allemaal nix van , hij heeft toch altijd tactisch gespeeld en nooit meegedaan aan complotten? Nu is hij het zat om steeds maar een mak lammetje te zijn. Dan is Jeroen er helemaal klaar mee en houdt zich niet langer in en smijt Dennis voor de voeten dat hij toch ook complotten heeft gespeeld!  Dennis druipt af en gaat zijn enige vriendin Esmeralda troosten. Zij tweeën hebben tenslotte het spel eerlijk gespeeld zo concluderen ze samen en ze gunnen elkaar dan ook de overwinning. Dennis kan het niet na laten om nog even uit te halen naar Marcel; ‘laat hij maar spacecake gaan eten op Gran Canaria’.Het is klip en klaar dat er geen enkele sprake meer is van saamhorigheid in de groep.

De tijd is aangebroken voor het duel Dennis vs. Esmeralda. Bij hun vertrek naar het duel komen Marina en Marcel geen afscheid nemen van het duo en als Dennis nog een poging doet door te zwaaien zijn Marina en Marcel in geen velden of wegen te bekennen.

Esmeralda mag als 1e beginnen aan de blokkentoren en ze zet behoedzaam het 1e blok op zijn plek. Bij het 5e blok begint de toren als iets te wankelen en bij blok 7 staat de toren wel heel erg  te wankelen om uiteindelijk in te storten. Het is over en uit voor Esmeralda.

Innig nemen Dennis en Esmeralda afscheid van elkaar en Dennis keert terug naar het eiland. Hij ziet er best tegen op om terug te gaan. Hij weet zijn dubbele gevoelens prima te verbergen als hij aankomt op het eiland. Rita begroet hem hartelijk en ook Jeroen is blij hem te zien. Dennis stapt meteen op Marina af en kust haar en dan is Marcel aan de beurt voor een ferme klap op zijn schouders van de vergevingsgezinde Dennis. Maar wat is echt en wat is toneelspel? Uiteraard moet Dennis nog wel even zijn mening luchten over de gang van zaken en kiest Rita als prooi. Rita blijft echter neutraal en wil geen energie verspillen  aan alle geklets. Marina ziet de 2 samen smoezen en sneert tegen Marcel; ‘ zie je wel, hij gaat meteen naar Rita om over iedereen te roddelen. Terwijl Marina loopt te mokken en Marcel het zwarte schaap uithangt, breekt Dennis zijn hoofd over zijn nieuwe strategie.

Voor het oog lijkt het weer rustig in het kamp Ze moeten nog 5 dagen met elkaar doorbrengen en dus spelen ze het toneelstukje van ‘alles is oké’ maar weer mee. Alle kandidaten die nu nog in de expeditie zijn , zitten sowieso in de finaleronde, maar nog niet in de definitieve finale. Voorzichtigheid is geboden en dat beseffen de kandidaten maar al te goed.

Dan is het tijd geworden voor de beruchte proef, maar dit keer hoeven de kandidaten niet meer te strijden voor immuniteit. Wel strijden ze voor een unieke prijs; een overnachting in een prachtige lodge midden in de jungle, inclusief een heerlijk ontbijt en  de volgende dag staat er een zoektocht naar de wilde olifanten op het programma.
Maar dat is nog niet alles! Tevens strijden de kandidaten voor 1 positieve stem, een stem voor zichzelf. Wat dat precies betekent horen ze pas op de eilandraad. De proef is deze keer een ware uitputtingsslag. De robinsonners komen aan een stalen construcite te hangen.

Ze houden hierbij een stalen stang achter hun rug vast, terwijl hun voeten vast staan in een mal. Terwijl de kandidaten in deze houding staan, zal de hoek steeds kleiner worden gemaakt en de druk op het hele lichaam steeds zwaarder worden, totdat de handen de stalen stang noodgedwongen moeten loslaten en ze in het water vallen.

Diegene die als laatste nog weet te blijven hangen aan de stalen stang is de winnaar. Marcel en Dennis hebben het meteen in het begin van de proef al zwaar Het duurt ook niet lang of Marcel valt als 1e af , al snel gevolgd door Dennis.

De armen en handen krijgen het enorm zwaar te verduren, maar Rita en Jeroen blijven het volhouden ondanks de enorme krachtsinspanning. Uiteindelijk is het Dennis die als 1e los moet laten en petje af voor Rita, zij wint deze uiterst zware proef.

Ondanks haar frêle lichaam weet ze toch met veel mentale power de proef te winnen.Rita is super gelukkig en al helemaal met de fantastische prijs in de jungle. Bovendien wint ze ook nog eens de positieve stem .Opeens is Rita  in de ogen van Jeroen en Marcel ‘Robinson waardig’. Als Marina hoort dat Rita heeft gewonnen kan dit ook haar goedkeuring krijgen. Waar Rita eerst het verzwakte vogeltje van de groep was en het ogenschijnlijk niet lang meer zal volhouden, is ze nu plots de held.

Rita is inmiddels vertrokken naar de lodge in de jungle. In de lodge wachten haar heerlijke koffie met fruit en chips, een zalig bed en boven alles een douche met schoon water. Rita kan haar geluk niet op en geniet intens van deze rijkdom. Bovendien wacht er haar een fantastische Maleisische maaltijd, eindelijk heerlijk eten en meer dan voldoende zonder het te hoeven delen met je kampgenoten. Ze voelt zich ontzettend gelukkig en beseft des te meer hoeveel ze houdt van de mensen thuis. Terwijl Rita haar geluk niet op kan betrekt de lucht boven het eiland van haar kampgenoten. Jeroen ziet de donkere wolken samenpakken en voelt een koude wind , de eerste regendruppels vallen uit de hemel en een naderende onweer gaat rake klappen uitdelen. ‘De Geesten zijn boos’, aldus Jeroen.

Dag 42, Rita keert met een hoofd vol indrukken en een volle maag terug naar het eiland. Als een bouwvakker heeft ze zitten te schransen en geslapen als een os, de indrukwekkende zoektocht naar de wilde olifanten was betoverend.

Ze kon de olifanten aaien en voeren. Een onvergetelijke ervaring. Bovendien heeft ze de positieve stem en dus ook nog eens de kans van 1:5 om ER te winnen. Onderweg naar de eilandraad is Marcel allesbehalve zenuwachtig. Zijn plan loopt nog steeds zoals het moet. Tevreden arriveert hij samen met zijn kampgenoten op de eilandraad.

Evi confronteert, op deze 1 na laatste eilandraad, de kandidaten met hun gedrag. Ze wil eerst van Dennis weten hoe hij eraan toe is na zijn duel. Dennis mist zijn maatje Esmeralda en beiden hadden nog nooit eerder stemmen gekregen en dan opeens ´beng´. Verbolgen is hij over de stemafspraak tussen Marcel en Jeroen. Evi wijst de rancuneuze Dennis erop dat dit ook bij het Robinson hoort spel. Dan krijgt Marcel zijn kans om zijn tactiek uit te leggen. Hij legt vervolgens uit dat Jeroen in het nauw was gekregen en hij zichzelf ook bedreigd voelde , dus om hem en Jeroen toch een kans te geven maakte hij deze stemafspraak en met succes. Bovendien hadden Dennis en Esmeralda nog nooit een stem gehad. Ook Jeroen meent dat dit de enige kans voor hem was om in het spel te blijven en die uiteraard met beiden handen heeft aangepakt. Rita wilde vooral neutraal blijven en haar eigen spel spelen, tot nu toe is dat haar aardig gelukt. Uiteraard zag ze haar medekandidaten wel samenklitten, maar ze is steeds bij haar eigen keuze gebleven. Voor Marina verliep Expeditie Robinson wel heel anders dan ze verwacht had. Meteen vanaf de allereerste aflevering was ze al finalist , een mooi kado met een zuur randje omschrijft ze haar Expeditie Robinson. Dan mag er gestemd worden. Alleen wordt er nu gestemd op de 2e finalist! Een stem uitbrengen op diegene die het meest verdient om in de finale te staan. Rita heeft een extra positieve stem verdiend en Evi plaatst deze stem meteen in het koker van Rita. Dan volgt het stemmen. Mochten er een gelijk aantal stemmen zijn dan volgt er een duel.Marina mag als 1e haar stem uitbrengen , ze stemt op Marcel, omdat ze vindt dat hij goed heeft gespeeld en haar maatje is.Marcel stemt op Rita. Rita op Jeroen . Uiteindelijk blijkt dat Rita en Jeroen met een gelijk aantal stemmen zijn geëindigd en onderling moeten duelleren. Het duel wordt meteen gespeeld en in aanwezigheid van alle kandidaten. Het duel draait om concentratievermogen en snelheid. Deze keer draait het om een brandende kaars. Als de vlam uitgaat is het de bedoeling om z.s.m. een hand op het ER symbool te leggen. Diegene die als eerste zij hand erop plaatst wint het duel Mocht de vlam toch niet helemaal gedoofd zijn dan wint de tegenstander alsnog. Uiteindelijk wint Rita als ze haar hand als 1e op het symbool legt, maar voor de oplettende ER kijker is het maar de vraag of het vlammetje wel helemaal gedoofd is,als je goed kijkt lijkt hij nog te branden!

Volgende week: Extra lange finale aflevering!  Na 45 dagen komt er een einde aan de expeditie. Wie wordt de 3e finalist: de grootste spectaculaire proef uit Expeditie Robinson zal dit uitwijzen. Wie wordt de winnaar van Expeditie Robinson 2009?

Uitzending : iedere donderdag, RTL 5    20.30-21.35 uur
Herhaling   : iedere zondag,       RTL 5    16.25-17.30 uur