Ik leef hier op een ander ritme dan thuis. Ik sta loom en relaxed op met een prachtig zicht op zee. Ik slenter – ik zeg slenteren, want in deze kleffe hitte kan je het moeilijk wandelen noemen – naar het openlucht restaurant waar de crew ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds eet. Tenminste, als we niet op het eiland bij de kandidaten aan het werken zijn. Na het werk wordt er gezwommen, gezond, gepraat en gedronken. Geen afmattende files. Geen snel-snel boodschappen. Geen tv of bioscoop. Geen familie die je moet bezoeken. Of was die je moet doen…

Je zou dus denken dat ik meer dan genoeg tijd heb om mijn dierbaren op de hoogte te brengen van mijn avonturen hier. Niets is minder waar. Voor ik vertrok, beloofde ik plechtig aan vrienden en familie om regelmatig te mailen. Maar nu ik hier al een maand ben, en dus over de helft zit, moet ik bekennen dat de mails die ik heb verstuurd op één hand te tellen zijn. En dat komt niet omdat ik geen tijd heb. Want dat heb ik wel. Het komt ook niet omdat ik niet aan ze denk, want er hangen foto’s van vrienden en familie op in mijn hutje. Het komt ook niet omdat ik niks te vertellen heb, want laat honderduit praten nu een van mijn beste eigenschappen zijn.

De reden waarom ik zo weinig van me laat horen, is simpel: ik amuseer me hier. Hoe leg je in getypte woorden uit dat de zee er vandaag wondermooi bij lag? Dat ik de meest aangrijpende en kleurrijke zonsopgang in mijn leven heb gezien. Dat mijn huid verbrand is door de zon maar tegelijk ook heerlijk gloedvol aanvoelt. Hoe beschrijf je de geur van verbrande kokosnoten, die de lokale bevolking elke zondag op een hoopje in een kampvuur keilen. Hoe leg je uit dat de curry fantastisch pikant was en dat de zandvlooien je levend hebben opgevreten. Dat lukt dus niet…

En dus geniet ik van alles wat ik hier beleef en sla ik al die ervaringen op in mijn hoofd en hart.
Want in het leven neem ik niets vanzelfsprekend. Genieten is iets wat je zelf tot een vorm van kunst moet verheffen. En misschien, als ik terug in Antwerpen ben, bij de mensen die van me houden, in de stad waar ik zo graag woon, zal ik een tipje van de sluier lichten. Met een goed glas wijn in de hand. En de enkele foto’s die ik heb genomen, zullen me daarbij helpen. Ik zal mijmeren over die zee en die zonsopgang, en luidruchtig vertellen over de zandvlooien en de curry .

Maar niet nu. Niet via mail. Want nu weten mijn vrienden en familie dat geen nieuws, goed nieuws is.
En in mijn geval: ontzettend goed nieuws