Ik herinner me nog mijn eerste dag op de middelbare school…
Als 12 jarige snotaap stond ik op de speelplaats wat voor me uit te staren. Ik kende letterlijk niemand.
Ik probeerde in te schatten wie mij zou liggen, bij wie ik wilde horen. Ik ondernam genante pogingen om aansluiting te vinden bij het coolste groepje van de speelplaats, om vervolgens compleet genegeerd te worden. Plots besefte ik dat ik niemand meer was. Omdat niemand mij kende. Ik startte weliswaar met een schone lei, maar ik had ook niks om op terug te vallen. Ik besefte dat ik op ieder woord en gebaar, elke fout die ik die eerste dagen op die nieuwe school zou maken maken, voor de rest van het jaar zou afgerekend worden. Het leek me op dat moment ondenkbaar dat ik met deze vreemde bende de rest van het schooljaar zou moeten doorbrengen.

Dat zelfde gevoel van totale onzekerheid herken ik bij onze expeditieleden. De jonge knappe meiden, die in hun stamcafé of lokale discotheek aanbeden worden, moeten de aandacht plots delen met nog 5 andere schoonheden. De jonge kerels, fysiek sterk en uitermate sympathiek, merken nog gelijken op, die in populariteit niet moeten onderdoen. De stoere kerel die thuis elk partijtje armworstelen wint, moet het tijdens het houtkappen afleggen tegen een nog struisere fitnessfreak, de beterweter krijgt tegenwind van de nog beterweters, en om de lolbroek die zijn vrienden animeert met de beste grappen, moet niemand op het eiland lachen. Je hoort vaak dat de kandidaten ‘zichzelf hier tegen komen’. Volgens mij is het net omgekeerd: ze herkennen zichzelf niet meer.

Er wacht de 100 kandidaten de komende weken een zware tijd. Ze zullen zichzelf moeten heruitvinden. Hun weg zoeken tussen al die verschillende persoonlijkheden, en zich staande houden. Er is geen vluchtroute, geen privacy, geen rust. In tegenstelling tot hen, kon ik op het einde van de schooldag nog naar mijn veilige, vertrouwde thuis. Waar iedereen aan de gezinstafel weer om mijn grappen lachte en ik de grootste ‘beterweter’ was, zelfs tussen al mijn oudere broers. Niet de kandidaten. Zij zitten met elkaar opgescheept, 24/7.

Na 4 dagen Expeditie Robinson is 1 ding dan ook al duidelijk: je omgeving bepaalt wie je bent. En op een onbewoond eiland, zou je wel eens iemand kunnen zijn, die je liever nooit was tegen gekomen.